Pacjent z zaburzeniami czynności tarczycy – rozdział kompetencji diagnostycznych pomiędzy lekarzem medycyny rodzinnej a specjalistą

Prawidłowa interpretacja testów funkcji tarczycy w codziennej praktyce bywa wyzwaniem, szczególnie gdy klinika pacjenta nie idzie w parze z wynikami laboratoryjnymi. Program „Pacjent z zaburzeniami czynności tarczycy – rozdział kompetencji diagnostycznych pomiędzy lekarzem medycyny rodzinnej a specjalistą” to kompleksowe kompendium wiedzy oparte na fizjologii osi podwzgórze-przysadka-tarczyca oraz nowoczesnych algorytmach postępowania.

Celem szkolenia jest usystematyzowanie wiedzy na temat diagnostyki różnicowej pierwotnych i wtórnych zaburzeń tarczycy oraz precyzyjne wyznaczenie granic kompetencji między lekarzem POZ a endokrynologiem. Uczestnik dowie się, jak uniknąć błędów diagnostycznych wynikających z oznaczania jedynie TSH lub hormonów całkowitych, oraz jak interpretować wyniki w grupach szczególnych (kobiety w ciąży, osoby starsze z zespołem kruchości).

Kluczowe zagadnienia

• Pułapki diagnostyczne: Dlaczego oznaczanie stężeń całkowitych hormonów jest nieoptymalne i kiedy samo TSH to za mało?
• Fizjologia i patologia osi: Różnice między pierwotną a wtórną nadczynnością i niedoczynnością tarczycy (w tym diagnostyka gruczolaka tyreotropowego).
• Interpretacja wyników w grupach ryzyka: Wpływ hiperproteinemii u ciężarnych oraz zmiany stężeń FT₃ i FT₄ u seniorów.
• Algorytmy postępowania: Kiedy lekarz rodzinny powinien samodzielnie włączyć leczenie, a kiedy niezbędne jest pilne skierowanie do specjalisty?
• Interakcje i interferencje: Wpływ biotyny, glikokortykosteroidów oraz leków hamujących konwersję hormonów na wyniki badań.