Pacjent z kacheksją - jak go nie zabić żywieniem na dyżurze?

W materiale przybliżono patofizjologię kacheksji oraz wpływ stresu chirurgicznego na mobilizację rezerw energii, prowadzącą do hiperglikemii i katabolizmu białek mięśniowych. Szczegółowo omówiono fenotypy niedożywienia według kryteriów GLIM i ESPEN, uwzględniając wskaźniki BMI oraz FFMI. Przeanalizowano kliniczne znaczenie sarkopenii, zespołu kruchości oraz dynamikę stanów takich jak prekacheksja i kacheksja oporna. Celem programu jest dostarczenie narzędzi do identyfikacji chorych o niskiej rezerwie fizjologicznej, u których beztłuszczowa masa ciała determinuje rokowania.

Przedstawiono praktyczne zasady bezpiecznej interwencji żywieniowej na dyżurze, kładąc nacisk na profilaktykę refeeding syndrome. Wyjaśniono mechanizm powstawania hipofosfatemii i niedoboru ATP, podkreślając rolę suplementacji tiaminy oraz monitorowania elektrolitów. Wskazano algorytmy wdrażania podaży energii zgodnie ze skalami NRS 2002 i SGA, by zminimalizować powikłania u pacjentów onkologicznych. Uczestnictwo w szkoleniu pozwala na optymalizację opieki okołooperacyjnej poprzez trafne rozpoznanie zaburzeń odżywiania i wdrożenie skutecznego wsparcia metabolicznego w codziennej praktyce lekarskiej.

Kluczowe zagadnienia

• Rozpoznanie kaheksji i jej wpływ na rokowanie
• Znaczenie beztłuszczowej masy ciała i sarkopenii
• Interwencja żywieniowa przed i po zabiegu
• Zapobieganie i leczenie refeeding syndrome
• Wytyczne ESPEN dotyczące leczenia żywieniowego pacjentów chirurgicznych
• Optymalne strategie postępowania na dyżurze w przypadku pacjentów wyniszczonych