Łuszczyca wieku starszego

W programie szczegółowo omówiono odrębności kliniczne i terapeutyczne łuszczycy u pacjentów powyżej 60. roku życia. Celem szkolenia jest zapoznanie lekarzy ze specyfiką łuszczycy o późnym początku, rzadziej związanej z antygenem HLA-Cw6, lecz przebiegającej z silnym świądem, xerosis oraz zmianami typu psoriasis inversa. Ekspert wyjaśnia wpływ dermatoporosis na obraz morfologiczny blaszek oraz analizuje paradoks skali DLQI, wskazując na mniejsze poczucie stygmatyzacji w tej grupie wiekowej mimo obiektywnie cięższego przebiegu niektórych objawów klinicznych.

Istotnym elementem jest optymalizacja leczenia w obliczu polipragmazji oraz zmian farmakokinetycznych wynikających z obniżonego eGFR. W trakcie szkolenia zaprezentowano hierarchię terapeutyczną: od skorelowanej terapii miejscowej (betametazon z kalcypotriolem), przez fototerapię i leki systemowe (metotreksat, acytretyna), po nowoczesne leki biologiczne (etanercept, adalimumab, ustekinumab). Uczestnicy dowiedzą się, jak unikać pułapek takich jak nefrotoksyczność cyklosporyny A oraz jak skutecznie budować adherence i compliance u pacjentów z ograniczeniami sprawnościowymi.

Kluczowe zagadnienia

• Fenotyp seniora: specyfika łuszczycy o późnym początku, brak związku z HLA-Cw6 i częstsza postać odwrócona.
• Starzenie skóry: wpływ dermatoporosis oraz xerosis na morfologię zmian i nasilenie świądu (NRS).
• Aspekt jakości życia: paradoks skali DLQI – mniejsza stygmatyzacja u osób starszych mimo silnych objawów.
• Bezpieczeństwo leczenia: modyfikacja dawek przy niskim eGFR, ryzyko polipragmazji i znaczenie adherence.
• Strategia terapeutyczna: od terapii miejscowej i fototerapii po metotreksat, acytretynę i leki biologiczne