Jak w praktyce leczyć chorego z otępieniem i innymi schorzeniami współistniejącymi?

W programie szczegółowo omówiono wyzwania, jakie stawia przed lekarzem farmakoterapia otępienia w obliczu wielochorobowości i zmian fizjologicznych po 65. roku życia. Celem szkolenia jest dostarczenie praktycznych wytycznych dotyczących bezpiecznego łączenia leków takich jak donepezil czy memantyna z preparatami stosowanymi w schorzeniach współistniejących. Uczestnicy dowiedzą się, jak unikać pułapek polipragmazji, rozpoznawać szkodliwe interakcje lekowe oraz minimalizować efekty cholinolityczne, które drastycznie pogarszają zaburzenia poznawcze i niwelują efekty leczenia objawowego.

Ekspert wyjaśnia, jak bezpiecznie leczyć zaburzenia snu oraz pęcherz nadreaktywny, wskazując na ryzyko stosowania hydroksyzyny, benzodiazepin czy oksybutyniny. Przeanalizowano wpływ acetylocholiny na funkcje poznawcze oraz ryzyko kardiologiczne związane z wydłużeniem odstępu QT. Omówiono także specyfikę terapii bólu, gdzie buprenorfina i paracetamol stanowią bezpieczniejszą alternatywę dla NLPZ. Uczestnictwo w programie pozwala zoptymalizować opiekę nad trudnym pacjentem geriatrycznym, uwzględniając najnowsze doniesienia o roli szczepień w profilaktyce choroby Alzheimera.

Kluczowe zagadnienia

• Potencjał cholinolityczny: Identyfikacja leków (skale 0–3) drastycznie pogarszających funkcje poznawcze.
• Bezpieczeństwo kardiologiczne: Monitorowanie odstępu QT przy stosowaniu donepezilu i citalopramu.
• Urologia w geriatrii: Bezpieczne leczenie pęcherza nadreaktywnego (solifenacyna, mirabegron) zamiast oksybutyniny.
• Terapia zaburzeń snu: Ryzyko stosowania leków z grupy Z oraz benzodiazepin u chorych z otępieniem.
• Gospodarka elektrolitowa: Hiponatremia indukowana przez leki z grup SSRI, SNRI oraz diuretyki.
• Leczenie bólu: Bezpieczeństwo buprenorfiny i paracetamolu kontra ryzyko interakcji z NLPZ.