Chory z utratami przytomności – diagnostyka i leczenie omdleń

W programie skoncentrowano się na kompleksowym podejściu do pacjenta, u którego wystąpiła przejściowa utrata przytomności. Głównym celem szkolenia jest przedstawienie rzetelnych zasad różnicowania przyczyn incydentów, takich jak omdlenie odruchowe, hipotensja ortostatyczna czy groźne omdlenie kardiogenne wywołane przez arytmie lub spadek rzutu serca. Ekspert wyjaśnia mechanizm, jakim jest uogólniona hipoperfuzja ośrodkowego układu nerwowego, oraz omawia epidemiologię, wskazując na specyficzne zagrożenia w różnych grupach wiekowych.

Uczestnicy dowiedzą się, jak powinna wyglądać prawidłowa stratyfikacja ryzyka oraz optymalna diagnostyka w warunkach SOR i ambulatoryjnych. Omówiono standardy wykonywania badań pomocniczych: EKG, testu pochyleniowego, aktywnej pionizacji oraz masażu zatoki szyjnej. Wykład porusza również problematykę różnicowania omdleń i schorzeń takich jak padaczka. W części terapeutycznej przedstawiono nowoczesne metody, w tym leczenie niefarmakologiczne, farmakoterapię (midodryna, fludrokortyzon) oraz innowacyjną kardioneuroablację, co pozwala na wdrożenie skutecznego planu opieki nad pacjentem.

Kluczowe zagadnienia

• Diagnostyka różnicowa: Odróżnianie omdleń od padaczki i stanów psychogennych na podstawie wywiadu.
• Stratyfikacja ryzyka: Kryteria hospitalizacji w SOR oraz wskazania do diagnostyki ambulatoryjnej.
• Standardy badań: Metodyka aktywnej pionizacji, testu pochyleniowego oraz masażu zatoki szyjnej.
• Monitoring EKG: Rola rejestratorów typu ILR w wykrywaniu arytmii i asystolii.
• Algorytmy lecznicze: Manewry izometryczne, farmakoterapia (midodryna) oraz nowoczesna kardioneuroablacja.