Atopowe zapalenie skóry – zasady leczenia miejscowego

W programie szczegółowo omówiono patogenezę AZS, wskazując na rolę defektu bariery naskórkowej, niedoboru filagryny oraz dysbiozy z dominacją gronkowca złocistego. Celem materiału jest usystematyzowanie wiedzy o nowoczesnych schematach terapeutycznych, obejmujących przywracanie pH skóry oraz ograniczanie transepidermalnej utraty wody (TEWL). Wytyczne pozwalają precyzyjnie dobrać emolienty, humektanty oraz preparaty okluzyjne, co przekłada się na redukcję świądu i poprawę szczelności bariery rogowej u pacjentów w każdym wieku.

W trakcie wykładu położono nacisk na praktykę farmakoterapii, wyjaśniając zasady doboru podłoża leku oraz wykorzystanie jednostki FTU w dawkowaniu. Uczestnicy poznają algorytmy stosowania mGKS oraz inhibitorów kalcyneuryny (mIK), w tym takrolimusu w terapii proaktywnej zapobiegającej nawrotom. Omówiono także techniki wspomagające, jak wet wrap therapy oraz racjonalną antybiotykoterapię, co w połączeniu z edukacją pacjenta stanowi fundament skutecznej kontroli subklinicznego stanu zapalnego i poprawy jakości życia chorych.

Kluczowe zagadnienia

• Bariera naskórkowa – rola filagryny, NMF i pH w zachowaniu homeostazy mikrobiomu.
• Dobór podłoża – praktyczne zastosowanie zasad aplikacji kremów i maści zależnie od stanu skóry.
• Emolientoterapia – wykorzystanie humektantów i okluzji w celu redukcji świądu i TEWL.
• Leczenie przeciwzapalne – bezpieczne dawkowanie mGKS (jednostka FTU) oraz rola mIK w wrażliwych lokalizacjach.
• Terapia proaktywna – długofalowa kontrola stanu zapalnego po uzyskaniu remisji klinicznej.